Vooroordeel 5: Kinderen zijn altijd beter af bij beide ouders…

Deze week alweer de 5e blog in de serie Vooroordelen. Er bestaan veel vooroordelen en daardoor ook misverstanden over Huiselijk Geweld en de gevolgen daarvan. Deze maand sta ik stil bij het vooroordeel: Kinderen zijn altijd beter af bij beide ouders. Lezen jullie mee wat ik daarvan vind?

Bij situaties van Huiselijk Geweld wordt er vaak langdurig geprobeerd om het contact met beide ouders in stand te houden. Als de relatie verbroken is, gebeurt het echter heel vaak dat de omgang van het kind met beide ouders zeer moeizaam verloopt. Ouders maken onderling ruzie over de omgangsregeling, één van beide ouders wil niks meer met het kind te maken hebben, of de ene ouder besluit het kind te willen beschermen tegen de ander. Over dat laatste wil ik het met jullie hebben.

Scan 20_FotorIn mijn werk heb ik vaker meegemaakt dat er met ouders onder drang gekeken wordt naar de mogelijkheid tot omgang met het kind. Ondanks het geweld wat door één van beide ouders uitgeoefend is tijdens de relatie. Mijn ervaring is dat, met name de verzorgende ouder, een heel moeizaam en pijnlijk proces doorgaat. Deze ouder weet wat het effect van de gedwongen omgang op het kind heeft. Zij of hij heeft dit immers dagelijks meegemaakt in de relatie.

Het kind wordt (twee)wekelijks blootgesteld aan enorme spanningen en dat uit zich soms in heel lastig hanteerbaar gedrag. De gesprekken tussen de ouders gaan vaak niet over het belang van het kind, maar over de omgang of afspraken met elkaar. Dit was een probleem wat al tijdens de relatie gaande was, en daardoor wordt in mijn ogen het Huiselijk Geweld langer in stand gehouden dan noodzakelijk.

Er zou eerder gestopt moeten kunnen worden met het forceren van een omgang tussen het kind en de niet-verzorgende ouder. Simpelweg om het kind niet langer bloot te stellen aan risico’s van verder gaande traumatisering. Maar dan moet wel aantoonbaar gemaakt kunnen worden dat het de ene ouder het niet te doen is om de omgang met zijn of haar kind maar om de andere ouder dwars te liggen.

Rechtspraak, Jeugdzorg- en voogdijinstellingen zouden daarin lef moeten tonen. Door een uitspraak te doen die het kind daadwerkelijk beschermd. Met ouders kan worden gekeken naar een andere manier om het kind in contact te houden met zijn of haar vader of moeder. Het bijhouden van een online fotoboek, dagboek, correspondentie die een kind op een eigen gekozen moment kan raadplegen zouden daar wat mij betreft middelen in zijn.

Het is als professional moeilijk om keuzes te maken, je wil recht doen aan het kind en zien dat het kind in harmonie met beide ouders om kan gaan. Maar als zo overduidelijk is dat het één van de ouders niet om het kind gaat, maak dan een keuze voor het kind! Als Sociaal werker kun je dit doen door achter je cliënt te staan. Alleen dan kun je de cirkel van geweld écht doorbreken.

Eerdere blogs uit de serie ‘Vooroordelen’ vind je hier

 

5 gedachten over “Vooroordeel 5: Kinderen zijn altijd beter af bij beide ouders…

  1. Glas ijs verhaal.. Daarom is samenwerking met Jeugdzorg en sociaal werkers zo belangrijk. Nu verschillende zaken gehad waarbij de omgang plaatsvond terwijl het geweld doorging. Als sociaal werker is het daarom zo belangrijk om feitelijk te blijven. Alleen daarmee kan je het kind beschermen tegen een onveilige omgang met ouder. Dit is soms best lastig omdat het je als mens zo aan het hart gaat en ‘echte’ feiten niet altijd voor het oprapen liggen. Het zou goed zijn als in de opleiding daar echt meer aandacht voor komt. En blijf elkaar scherp houden tijdens casusoverleg.

    Like

    1. Hoi Maaike, je hebt helemaal gelijk. Ik ben benieuwd waar jij vindt dat precies de grens ligt. Wat mij betreft ligt die heel duidelijk bij situaties waarin aantoonbaar gemaakt is dat iemand het niet gaat om het kind maar de ander te kwetsen. Vaak zijn daar wel heel duidelijke feiten van terug te halen. Wanneer dat duidelijk is, dan heeft een kind er niks aan dat de rechtspraak en/of jeugdzorg/ RvdK blijven aandringen op omgang. Puur omdat ‘het zo hoort’, wat soms letterlijk wordt aangegeven bij mensen. Pas op de plaats maken en een (misschien) pijnlijke beslissing nemen biedt meer ondersteuning bij het doorbreken van het geweld en dus voor het kind, dan aandringen op iets waar beide ouders duidelijk niet mee om kunnen gaan. Dat staat los van het gevoel wat je bij iemand kunt hebben, en kan best objectief onderbouwt worden. De vraag blijft, is een kind daar dan werkelijk bij gebaat? Ik denk van wel, maar ik ben ook benieuwd naar andere meningen!

      Like

      1. Zoals je al aangeeft; De grens ligt daar waar het het kind schaadt… Als een ouder de ander nog regelmatig lastig valt (ook als het kind zoals zo vaak gezegd wordt er niets van merkt) en er dan wel een omgang moet plaatsvinden vind ik dat een grens. Geen respect voor elkaar als ouder/mens, is geen respect voor je kind.
        Ouders moeten weten hoe schadelijk het is voor hun kind. Hier ligt ook een duidelijke taak voor ons. En als ze dan nog geen verandering kunnen laten zien dan is dat een grens.

        Like

  2. Op twitter is een interessante discussie gaande over dit onderwerp. In 140 tekens reageren schiet wat mij betreft echt tekort aan hetgeen door ervaren mensen wordt geschreven. Ik voel behoefte om uitgebreider te reageren, daarom nu een reactie op mijn eigen blog.

    Voor Sociaal werkers is het in situaties van Huiselijk Geweld vaak heel lastig om soms zeer onvoorstelbare situaties te begeleiden. Je wordt beïnvloed door je eigen referentiekader, en dat maakt soms dat je twijfelt aan het verhaal van je cliënt. Dat kan, en dat mag ook. Maar een cliënt heeft er niks aan dat je hiermee blijft worstelen. In dergelijke situaties is het mijns inziens belangrijk dat je de feitelijkheden kunt onderscheiden van je eigen interpretaties. Maak vervolgens een keuze, kan ik deze cliënt bieden wat hij/zij nodig heeft? Zo nee, zoek iemand anders, zo ja, ga vooral door, maar laat je eigen twijfels los. (Christina geeft aan als ervaringsdeskundige dat het van belang is dat je als cliënt het gevoel krijgt dat je gelooft wordt)

    Daarnaast is er opgemerkt dat het belang van het kind (de drie R’en) voorop staan, ook voor de ouder geldt dit (waarvoor dank Ellen). Wanneer er echter door instanties die iets te zeggen hebben over het belang van de kinderen (Jeugdzorg, rechtspraak etc.) wisselende standpunten worden ingenomen, niet daadkrachtig wordt gehandeld, beslissingen worden uitgesteld, onduidelijke aanwijzingen worden gegeven waarvan later dan weer afgeweken kan worden (ik heb ze zelf voorbij zien komen). Dan is het voor sociaal werkers heel lastig om die drie R’en te bieden. Je bent zelf immers ook overgeleverd aan de grillen van een beslissingsbevoegde instantie.

    Laat ik heel duidelijk zijn, niet altijd gaat het zo. Situaties zijn vaak dermate complex dat er geen duidelijk ja of nee is, maar laten we dan in ieder geval een keuze maken die rust biedt aan het kind en alle cliënten om van daaruit toe te werken naar een situatie die het meeste recht doet aan de ontwikkeling van de kinderen.

    Like

    1. Goede aanvulling Kirsten. Het lijkt me idd voor een maatschappelijk werker niet makkelijk om, misschien ook tegen je eigen gevoel in, mee te moeten in het besluit van andere instanties.
      Feiten zijn niet altijd makkelijk te achterhalen. Zeker niet als één van de ouders narcistisch is. Ze hebben al jaren de schijn opgehouden en zijn daar heel bedreven in. Daar moet je doorheen kunnen kijken/voelen.
      En het belang van het kind? Aan wel of geen contact zitten beide nadelen. Op korte en lange termijn. Het is kiezen tussen de minst kwade. Maar besluiteloos zijn, is denk ik het meest schadelijk. Het heen en weer geslinger, dan weer wel en dan weer geen contact, is sowieso niet goed. Dus voor een langere periode weten waar je aan toe bent. En of het de juiste keuze was, kun je misschien pas achteraf zeggen. Maar dat is makkelijk praten.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.