De Waag; hulpverlening bij Huiselijk Geweld

 

De_Waag_logoAl enige tijd werk ik samen met Will van Rhee, werkzaam bij de Waag bij de zorglijn Huiselijk Geweld. De Waag Utrecht biedt behandeling bij delictgedrag. Huiselijk Geweld is daar één van de zorglijnen waarop zij zich richten. Will is zelf systeemtherapeut en begeleid vanuit die hoedanigheid dan ook cliënten en hun naasten bij het stoppen van het geweld.

Ik heb Will kort geïnterviewd over het werk van de Waag, om een indruk te geven van hun werk. In deze blog een verslag want ik ben benieuwd, hoe gaat de specifieke hulp aan ‘plegers’  en hun naasten in zijn werk? Lezen jullie mee? 

Voordat gestart wordt met een behandeling bij de Waag wordt met de cliënt een inschatting van diverse probleemgebieden gemaakt. Maar er wordt ook direct gestart met de motivatie van cliënten, noodzakelijk voor de aard van de behandelingen. Na deze eerste fase wordt een diagnose gesteld waar de behandeling zich op gaat richten. Er wordt een veiligheidsplan gemaakt waarbij de cliënt, maar ook zijn of haar sociale netwerk betrokken wordt. Signs of Safety methode is hierbij leidend.

Will geeft aan dat bij het behandelen van degene die als agressor wordt gezien, het belangrijk is dat je een grondig beeld hebt van de aard van het Huiselijk Geweld. Dat betekent dat je soms op heel vervelende zaken moet doorvragen bij mensen. Het moet zo concreet mogelijk worden wat er speelt om een goed behandelplan op te kunnen stellen.

Uitgangspunt voor Will is dat je niemand de zwarte piet geeft. Beiden zijn verantwoordelijk voor wat er in de relatie speelt. Zelfs wanneer er sprake is van intieme terreur (één van de dadertyperingen), zijn beiden verantwoordelijk voor het in stand houden van de situatie. Dat klinkt mij nogal hard in de oren. Maar ik realiseer me ook dat je hierdoor inzicht biedt aan alle betrokkenen.  Daarmee tegelijkertijd dus inzicht in de keuzemogelijkheden die iemand (het slachtoffer in dezen) voorheen misschien nooit heeft gezien.

Add a little biLet op! Wil je iemandOok het installeren van een Time-Out is een behoorlijk pittige klus. Mensen zijn opgevoed met het idee dat zij laf zijn zodra zij uit een situatie weglopen. Er wordt volgens Will dan ook veel tijd besteed aan het reframen van deze gedachtegang. Weglopen als jij het idee hebt dat de boel escaleert wordt juist gezien als het nemen van verantwoordelijkheid voor de situatie, zorgdragen dat het niet escaleert. Ook voor de ander wordt de zekerheid ingebouwd dat, het liefst de volgende dag, of een volgende afspraak bij de Waag, gesproken wordt over de situatie.

Er wordt door Will en haar collega’s veel aandacht geschonken aan het uitpraten van het conflict. Als dit lukt dan is er een basis van vertrouwen waaraan mensen willen werken.

Soms loopt bij Huiselijk Geweld de situatie hoog op door bijvoorbeeld slechte financiële omstandigheden, middelengebruik of andere triggers. Samenwerking met bijvoorbeeld het Buurtteam is daarom heel belangrijk. Ook binnen de behandeling van de Waag is veel ruimte om samen met de cliënt te kijken naar het wenselijke pad en organisaties te betrekken die daarbij steunend kunnen zijn.

Het werk van de Waag lijkt mij niet bepaald makkelijk. Daarom is het juist zo fijn dat zij er zijn en dat we met hen samen kunnen werken in het belang van onze cliënten!

Naast de zorglijn Huiselijk Geweld kunnen mensen ook bij de Waag terecht voor agressieproblemen en seksueel overschrijdend gedrag. Wil je meer weten over het werk van de Waag en hoe je naar de Waag kunt verwijzen? Kijk dan op hun site voor meer info: www.dewaag-nederland.nl en specifiek voor de zorglijn Huiselijk Geweld klik hier.

4 gedachten over “De Waag; hulpverlening bij Huiselijk Geweld

  1. Citaat: “Uitgangspunt voor Will is dat je niemand de zwarte piet geeft. Beiden zijn verantwoordelijk voor wat er in de relatie speelt. Zelfs wanneer er sprake is van intieme terreur (één van de dadertyperingen), zijn beiden verantwoordelijk voor het in stand houden van de situatie. Dat klinkt mij nogal hard in de oren.”.

    Het klinkt niet alleen hard, het klinkt ook als gebrek aan kennis… of laat ik het anders zeggen “het klinkt als een visie die voor de slachtoffers op de lange termijn niet echt tot grote voordelen zal leiden… voor de dader wel”.

    1 van de kenmerken van intiem terreur is immers de eenzijdigheid van het geweld… een eenzijdigheid die bv gepaard gaat met slachtoffer afhankelijk maken (Stockholsyndroom), vaak gepaard gaand met gaslighten (brainwashing), bewust isoleren, financieel de autonomiteit afnemen. Uiteraard gebeurd zoiets niet van de 1 op de andere dag… want dan smeert iedereen hem. Intiem terreur is vaak een stap voor stap devaluerende mishandeling, die door een dader vaak stap voor stap bewust uitgevoerd wordt. Daders van intiem terreur staan erom bekend dat hun mishandeling veelal geestelijk is, deze geestelijk mishandeling vind vooral plaats door tegen het slachtoffer te zeggen dat zij zelf een aandeel heeft… zij het zelf wil, dat zij zelf schuld heeft (daar waar zij staat kan ook hij staan) etc. Deze mishandeling vind juist plaats door ervoor te zorgen dat het slachtoffer zich gaat schamen, schuldbewust wordt, door haar empathie voor de dader te krijgen of vergevingsgezind naar hem te worden (terwijl zij juist niets deed behalve doodsbang te zijn en niet durven weglopen… dus zegt ze vanuit het Stockholsyndroom dat ze wil blijven).

    Hulpverleners die aan slachtoffers van intiem terreur, die doodsangsten uitstaan (1 van DE kenmerken van intiem terreur) niet uitleggen dat die doodsangsten (die volgens de literatuur/onderzoek meer de reële kans op het uitkomen van die angsten benaderd dan hulpverleners het meestal inschatten) reëel zijn, ze niet het slachtoffers helpen autonoom te worden en onafhankelijk te worden, ze niets uitleggen over de pathologie van de partner, ze niet uitleggen dat intiem terreur eenzijdig geweld is… dan herhalen ze in principe met alle goede bedoelingen ten spijt het patroon van mishandeling van de dader op het slachtoffer. En ja, dan zal ze zeggen dat ze wil blijven… haar partner zij het al, het ligt aan jou, de hulpverlening die dat bevestigd.

    Echter de doelstellingen van de Waag is gehaald: de dader heeft een veilig netwerk en steun en een veiligheidsplan. “Arme vrouw”.

    Slachtoffers lopen hierdoor de kans op revictimisering en het krijgen van complexe PTSS.

    En ik kan het weten. Na drie weken verkering maakte ik het uit. ik vond mijn ex maar raar… het bleek een intiem terrorist. Stalking, onderduiken en politiemeldingen volgden. De waag had mij in behandeling genomen (en later ontslagen met de tekst “hier per ongeluk aangenomen”. Geen veiligheidsplan voor mij, geen hulp bij onderduiken, sterker nog ik mocht naar mijn eigen rol gaan kijken, mijn aandeel, wat deed jij vlak voor hij sloeg? De term paranoia volgde terwijl de stalking heviger werd… de term verward viel toen ik mijn doodsangsten aangaf, de term dwingend viel toen ik aangaf echt hulp nodig te hebben, de term slechte hechting viel toen ik aangaf het gevoel te hebben er alleen voor te staan, de woorden “je zal wel veel lieve mensen om je been gehad hebben” viel toen ik vroeg “hoe kan ik altijd al ziek geweest zijn, voor de mishandeling en stalking was ik account manager en leide een goed en happy leven, met vrienden en alles erop en eraan, de term shopper werd gebruikt toen ik aangaf dat Veilig Thuis (waar ik ten einde raad hulp gevraagd had) mij daar weg wilde haalde omdat in hun visie de visie van de Waag voor slachtoffer gevaarlijk is (precies wegens dat wat ik zeg)… van kwaad tot erger… eerst PTSS, toen complexe PTSS en toen viel na maanden de term borderline toen ik aangaf mij niet begrepen te voelen. Erna ontslagen “per ongeluk aangenomen” en door mijn nieuwe psycholoog gediagnosticeerd als “complexe PTSS omgelopen door huiselijk geweld en stalking en revictimisering in therapie”.

    Tja, leuk zo’n veiligheidsplan voor daders… Nu wordt het alleen tijd dat De Waag ook een veiligheidsplan gaat maken voor de omgeving van de daders en weet krijgt welke vorm van mentaal misbruik die omgeving ondergaat, wat als je dat niet weet als instelling dan kan je het ook njet voorkomen.

    Like

  2. Inmiddels de eerste EMDR sessie achter de rug waar we de hertraumatisering opgelopen in (mijn voormalige) therapie aan bod lieten komen. In mijn vorige posting staat de term revictimisering, daar had eigenlijk moeten staan hertraumatisering.

    Wat tijdens de EMDR vooral maar boven kwam was dat het zeer deed te beseffen dat ik mijn geloof in de maatschappij, te weten: we leven in een veilig land met een veilig netwerk en een goed vangnet… daar verloren heb. Een geloof die ik altijd zo erg diep had zitten dat het voor mij al sinds jongs af aan een drijfveer is geweest om daar een ieniemini steentje aan bij te willen dragen. En nu bleek dat allemaal niets waard, het maakt niet uit of je in doodsnood zit, hulp behoeft en er doorheen zit, men helpt je niet… en dus zag ik geen toekomst meer voor mijzelf, zelfs geen klein ieniemini steentje. Ik was (als humanist) mijn geloof (in de maatschappij) verloren en dat bovenop de dreiging van een mafkees. Zonder goed vangnet veranderd het hebben van een stalker die je wat wil aandoen en hulp daarvoor krijgen naar het leven in een oorlogsgebied. Immers zonder hulp zit je thuis alleen met de deur op slot en is elke stap buiten de deur potentieel gevaarlijk.

    Nooit had ik last van een interne criticus… zoals men in therapie vaak zo’n eigen stemmetjes noemt die alleen kritiek op je heeft (wat ook gezonde mensen hebben). Sinds die vorige therapie had ik deze echter elke dag, van ’s ochtends tot ’s avonds, hele dagen door, 24/7. Ik werd erdoor geleefd. Nou dat is natuurlijk verre van gezond. Het maakte het mij kleiner, zei het dat ik gek was, ik hoorde dat ik verward was bij veel wat ik deed, successen deed die af als het zal wel aan lieve anderen liggen, lukte iets niet dan voelde dat als ik zal het wel fout doen omdat ik niet kan hechten etc. Ik weet nog dat in therapie mij ooit gezegd werd op mijn opmerking “maar hoe kan het dan dat ik mij niet kan herinneren dat ik altijd al ziek was” werd gezegd “dat dat bij het ziekteproces hoorde”. Toen ik aangaf dat ik bv die interne criticus waar ik zo gek van werd pas sinds daar had, kreeg ik te horen dat ik in de pest en aanval modus zat. Toen ik aanvoelde dat ze iets voor mij achterhielden (ik ben er laten via dossier opvragen achtergekomen dat dat inderdaad zo was) werd mij gevraagd of ik vaker zulke achterdocht dingen over mensen dacht ipv dat mijn gevoel bevestigd werd. En toen ik sprak over mijn gevoel hoorde ik dat ik niet goed bij mijn gevoel kon. Mijn criticus zei mij constant dat ik naar mijzelf moest kijken, dat iedereen onschuldig was behalve ik. En dan te bedenken dat ik geen doelgroep was, ik had immers geen criminele daad gepleegd, geen stoornis, gewoon een goede baan, ik gebruikte geen middelen, ik werd gestalkt en was er vrijwillig omdat zij een partner van afdeling hadden… en was met therapie door een leerling akkoord gegaan omdat ik anders op Altrecht, waar ze zelf vonden dat ik thuishoorde, maanden moest wachten. Als je heel snel leest staat daar niets, inmiddels weet ik beter… want tegen de tijd dat ik daar vertrok was ik wel doelgroep (alhoewel ik mij niet in het verhaal herkende. Zo las ik dat ik mijn ex geslagen had en dat ze dachten dat ik middelen gebruikte . Euhhhh what?).

    In mijn nieuwe therapie moest ik mijn interne criticus een naam geven. Ik heb “het” de naam gegeven van mijn vorige therapeut. Incluis de woorden onbedoeld hersenspoelen door kokerview.

    Inmiddels dus EMDR gehad met aks thema mijn vorige therapie en met veel opluchting kan ik zeggen dat het nu rustig is in mijn hoofd. Het stemmetjes is weg, precies zoals het er niet was voor ik daar therapie startte. De drive om weer iets voor de maatschappij te gaan doen komt terug. Ik weet nu hoe het is en voelt als zelfs hulp niet weet waar zij mee bezig zijn.

    Bizar genoeg weet ik zelf (accountmanager uit de sociale hoek/sociale academie) welke onderdelen van welke therapie (in mijn geval) voor de hertraumatisering zorgden en hoe de reeds aanwezig kokerview, gebrek aan kennis over intiem terrorisme, en de bijbehorende visie zichzelf versterkten. Apart genoeg zit er een soort zelf instandhoudend vermogen/overtuiging in en achter sommige visies en theorieën die zichzelf versterkt. Zoals: hoe meer weerstand de cliënte heeft tegen deze vorm van therapie hoe groter haar hulpvraag. Jammer dat men daar niet met een open blik naar durft te kijken. Men zou er nog wat van leren ;-).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s