Maar ze doen het niet expres?

Een moeder woont al langere tijd begeleid en met haar wordt gekeken hoe ze in haar eentje de zorg voor een baby kan regelen. Ze krijgt dagelijks aanwijzigingen over het dagritme en de verschoning van de baby, maar toch komt het regelmatig voor dat de baby met een vuile luier wordt aangetroffen en moeder op de bank met haar telefoon.

Of een alleenstaande moeder met alcoholproblematiek heeft de zorg voor twee kinderen, maar het lukt haar niet structuur aan te brengen in haar huishouden. De woning is vaak dusdanig vervuild dat er geen vriendjes mee naar huis kunnen komen. Het bed met moeite gevonden kan worden tussen het vuile en schone wasgoed.

Beide moeders hebben een ding gemeen. Ze willen dolgraag een goede moeder zijn.

Toch zijn er twijfels over de veiligheid van de kinderen en of het deze moeders lukt om hen dit te bieden.

Maar is er dan sprake van kindermishandeling? Ze doen dit toch niet met opzet? Lees verder Maar ze doen het niet expres?

Gastblog Marike van Gemert: signaleren is iets anders dan bewijzen

‘Wat leuk!’ zei Marike van Gemert van de Academie Praten met Kinderen, toen ik haar vroeg of zij een gastblog wilde tijdens de Maand van de Meldcode. Zij had daar direct al een idee over.

Marike zegt: Ik geloof dat je een wezenlijk verschil kunt maken als je een kind de gelegenheid geeft om zijn verhaal te doen. Met haar Academie Praten met Kinderen traint ze jaarlijks vele professionals om met kinderen het gesprek aan te gaan. Ook door haar blogs raakt ze vele professionals. En dat is iets wat ik graag ook tijdens de Maand van de Meldcode wil realiseren! Daarom deze keer haar gastblog op mijn site, waarbij ik uiteraard dankbaar ben dat zij wederom haar medewerking heeft verleent. Lezen jullie mee?

signaleren is iets anders dan bewijzen

Tijdens trainingen zeg ik vaak: ‘Als je niet bij de politie werkt, hoef je niet op zoek naar bewijs’. Het is namelijk een valkuil om in gesprekken met kinderen over kindermishandeling al teveel te speuren naar bevestiging van je vermoedens, in de hoop dat je daarmee genoeg in handen hebt om de volgende stap te nemen.

Het goeie nieuws is: er is geen bewijs nodig voordat je stappen kunt nemen. ‘Speuren’ is bovendien doorgaans niet goed voor het gesprek: het maakt je sturend én je bent meer bezig met ‘bewijzen’ van wat je vermoedt, dan met het opbouwen en houden van contact met het kind.

Als je signalen verheldert, is je doel om beter in beeld te krijgen hoe het met dit kind gaat en of jouw zorgen aanleiding moeten zijn voor het inzetten van de Meldcode of aanscherpen van het veiligheidsplan. Signaleren is dus iets anders dan zoeken naar bewijs. Deze tips geven je handvatten voor een gesprek waarin je signalen wilt verhelderen:

  • Marike van Gemert
    Foto: Madeleine Sars

    Vraag naar dagelijkse routines. Die geven veel informatie over de gang van zaken in een gezin. Hoe verloopt de opstart van de dag? Wie zorgt er voor lunch, fruit en avondeten? Hoe gaat het als het kind weer thuiskomt uit school? Hoe zijn de avond en de nacht? Hoe slaapt het kind?

  • Vraag naar de beleving van het kind. Hoe vindt het kind het om elke dag zelf op te moeten staan en naar bed te gaan? Hoe voelt het zich als er ’s nachts geschreeuw is beneden? Wat doet het kind dan meestal? Hoe gaat het met hem nu het dit aan jou heeft verteld?
  • Vraag door op nare én leuke dingen. Hoe gaat het als er ruzie is? Wat gebeurt er nog meer dat niet leuk is? Wat is het ergst? Hoe gaat het als het gezellig is? Wanneer is het gezellig? Bij wie voelt het kind zich veilig?
  • Vraag wat het kind het liefste wil. Hoe zou het kind zijn situatie het liefst zien? Wat zou het opleveren als dat werkelijkheid wordt? Wat gaat er nu niet goed? Wat denkt het kind dat er moet gebeuren? Wat zou het kind willen dat jij voor hem doet?
  • Vraag dóór op wat het kind vertelt, maar onderwerp het kind niet aan een kruisverhoor. Het belangrijkste dat je doet is luisteren.

Bij signaleren geldt: het kind is nooit je enige informatiebron. Je hoeft dus niet alle informatie uit het kind zelf te krijgen. Ook  hoef je het niet allemaal in je eentje te doen. Concrete signalen van kindermishandeling zijn op zichzelf al genoeg aanleiding om in overleg te gaan met je collega, met Veilig Thuis of de gezinsvoogd.

Welke vragen stel jij als je signalen wilt verhelderen? Leuk als je ze hieronder deelt!

Marike geeft met regelmaat trainingen. De eerstvolgende Introductie workshop Praten met kinderen over kindermishandeling is op dinsdag 21 november. Neem een kijkje voor meer informatie en aanmelden via deze link: Introductie workshop Praten met kinderen over kindermishandeling 
 p.s. Wil je de bijdrage van Marike van Gemert tijdens de Maand van de Meldcode teruglezen? Dat kan hier: Stap 3: Het gesprek met de cliënt

Vooroordeel 1: Uit elkaar gaan is dé oplossing bij Huiselijk Geweld

In een serie blogs zal ik ingaan op vooroordelen die bestaan over huiselijk geweld. De hulp in situaties van huiselijk geweld kan door het bestaan van deze misvattingen blokkeren (soms zelfs ernstig) en de weg naar daadwerkelijke hulp onnodig lang maken. Éen die ik zelf met regelmaat tegen ben gekomen in mijn werk is de misvatting: De relatie moet verbroken worden om de huiselijk geweld situatie te beëindigen.

4135410159_fb1aa39033_oNu kan je natuurlijk op je vingers wel natellen dat dit best jouw eerste reactie kan zijn op een situatie waarmee je  geconfronteerd wordt. De beschreven situatie zoals je die hebt gekregen bij een aanmelding laat je nekharen overeind staan. Één van de twee partners is overduidelijk het slachtoffer van het handelen van een door en door slecht persoon. Daarnaast vindt er bijvoorbeeld ook geweld plaats in het bijzijn van de kinderen, waardoor ook de kindsignalen niet mals zijn. Alles roept om hard ingrijpen! Maar voordat je dit doet wil ik je een aantal overwegingen meegeven, mogelijk dat dit je eerste reactie toch in een wat ander perspectief plaatst.

Lees verder Vooroordeel 1: Uit elkaar gaan is dé oplossing bij Huiselijk Geweld