Blogserie: Handelingsverlegenheid de baas!

Angst: Een van de emoties waar je mee te maken kunt hebben in je werk als sociaal werker. Ik denk dat veel mensen onderschatten hoe intens het werk van hulpverleners kan zijn. En dat veel van ons werk ook met angst gepaard kan gaan. Omdat we bijvoorbeeld steeds nieuwe mensen leren kennen, we in situaties bij mensen thuiskomen die we nog niet kennen, we in settings werken waar sprake is van onvoorspelbaar gedrag van mensen.

quote: Angst_ Een van de emoties waar je mee te maken kunt hebben in je werk als sociaal werker.Als je signalen van huiselijk geweld wil bespreken met jouw cliënten is dat ook iets wat angst op kan roepen bij jou. Als die angst ervoor zorgt dat je ervoor terugdeinst om te gaan handelen, of er juist voor zorgt dat je vanuit een paniek gaat handelen, dan spreken we van handelingsverlegenheid. (Meer uitleg vind je in deze blog: Opgelucht? No way!)

Zelf schreef ik ook al eens over mijn eigen handelingsverlegenheid. Ik geloof namelijk dat iedereen op bepaalde vlakken een bepaalde mate van handelingsverlegenheid heeft, omdat dit ook een signaal kan zijn dat je aan het leren bent. Dat je buiten je eigen comfortzone komt. Zo zie ik het als een kans om verder te komen, als professional en daarmee ook voor de cliënt.

Omdat ik dit dus zo’n belangrijk thema vind is dit de start van een korte blogserie van 3 blogs waarin ik iedere keer een inzicht deel over angst om te handelen. Die inzichten kunnen helpen om helder te krijgen op welke manier dit zich manifesteert en je het dus kan herkennen zowel bij collega’s als bij jezelf en geef ik tips om dit hanteerbaar te maken. Lees je mee? Lees verder Blogserie: Handelingsverlegenheid de baas!

Waarom worden we niet boos over huiselijk geweld? (Maar zouden we het wel moeten zijn?)

Anderhalve week geleden publiceerden Atria en Blijfgroep het onderzoek: Welk geweld telt?  Uit dit onderzoek bleek dat circa eenderde van de respondenten partnergeweld toelaatbaar vond. Cijfers die mij an sich niet zozeer shockeerden omdat wel bekend is dat ongeveer 1 op de 3 à 4 mensen zelf huiselijk geweld meemaakt in hun leven.

Bovendien werd door Renée Römkens in Nieuwsuur (17 januari) ook nog aangegeven dat in eerste instantie bijna iedereen (90%) aangaf huiselijk geweld te verwerpen. Nadat echter concrete situaties voorgelegd werden, bleek dit niet meer zo eenvoudig te liggen. Iets wat je heel vaak ziet gebeuren als je met mensen in gesprek gaat over een onderwerp waar zij een heel duidelijke mening over lijken te hebben.

Maar huiselijk geweld zou dus volgens de respondenten uit het onderzoek toelaatbaar moeten zijn onder bepaalde omstandigheden. Wat mij daarom wel shockeerde is dat er zo ontzettend weinig ophef over deze cijfers is ontstaan. Daarom zet ik deze week 3 redenen op een rijtje waarom we niet boos worden om zoiets als deze uitslagen maar het volgens mij wel zouden moeten zijn!  Lees je mee? Lees verder Waarom worden we niet boos over huiselijk geweld? (Maar zouden we het wel moeten zijn?)

Ik haat dreigen met een melding

Heb jij dat nou ook? Zo’n hekel aan het dreigen met een melding? Maar wat doe je op het moment dat je echt ziet dat het niet goed gaat? Je moet toch stelling nemen omdat datgene wat je ziet echt niet langer zo door kan gaan? Het doen van een melding kan je laatste optie zijn, dus als je echt niet door lijkt te dringen dan is dat je laatste ultimatum. Ze gaan meewerken of… Lees verder Ik haat dreigen met een melding