Mijn missie is sterker dan ooit- persoonlijke lessen uit 5 jaar bloggen over huiselijk geweld


 

Eindelijk is hij even stil. Op mijn arm ligt mijn twee maanden oude zoontje. Makkelijk heeft hij het niet, de eerste maanden van zijn leven. Slapen doet hij amper. En de enige manier om wat tot rust te komen is hem dicht bij me te houden. Dat doe ik dan ook veel.

Door de vermoeidheid en de onrust lukt het mij niet om eens lekker een boek te lezen.  Of in alle rust even wat in huis te doen. Ik zoek mijn toevlucht dan ook door zittend op de bank te scrollen op mijn telefoon. En ik ontdek dat ik het superleuk vind om blogs te lezen.

De korte fragmenten lenen zich prima voor mijn aangetaste concentratiespanne. De persoonlijke noot en inzichten uit die korte stukjes toveren met regelmaat een glimlach op mijn gezicht. Zij slepen mij door deze vermoeiende periode heen.

In die tijd komen ook de berichten over de transitie mijn kant op. Ik kan er ook niet omheen omdat veel van mijn collega’s gedurende mijn verlof te horen krijgen dat zij een nieuwe werkgever krijgen. En ook ik krijg bericht dat ik mijn functie van coördinator Afhankelijkheidsrelaties voor de Buurteamorganisatie Sociaal in Utrecht ga uitvoeren.

Een van de eerste gedachtes die ik dan heb is: ‘de aanpak van huiselijk geweld, zal door velen als eerste van de agenda verdwijnen’.

Dus besluit ik vol goede moed en met veel vrij spel (lees: vertrouwen) vanuit mijn werkgever, te starten met bloggen.

Ik voel de noodzaak om de aanpak van huiselijk geweld onder de neus van mijn collega’s te blijven drukken. Ik had al eens letterlijk van een collega  gehoord: “die casuïstiek doe ik niet, ik kan daar niks mee.” Niet gek ook, overigens. Het zijn vaak lastige situaties waar je als hulpverlener in terecht komt.

Ingewikkeld om ècht contact te krijgen met mensen, frustratie als het plan om de relatie te stoppen al snel weer wordt teruggedraaid en het contact met de hulpverlener verbroken wordt. Samenwerking met andere hulpverleners die totaal andere taal lijken te spreken. Om nog maar te zwijgen over de parallele processen van strijd en macht die zich soms ook aftekenen in de samenwerking.


Maar, de aanpak van huiselijk geweld mag wat mij betreft niet ten koste gaan van al het andere transitiegeweld, dus ik ga bloggen.

Zo begon ik 5 jaar geleden aan dit avontuur. Het was een reis die mij veel heeft gebracht. Letterlijk een reis in het begin. Toen ik mijn vakliteratuur en het bloggen grotendeels onder het treinreizen tussen Apeldoorn en Utrecht deed. Maar vooral ook een persoonlijke reis van ontwikkeling en inzichten. Ik ontdekte bijvoorbeeld dat met het bloggen ook zichtbaarheid kwam kijken. Iets waar ik geen fan van was, en eigenlijk enorm spannend vond, maar waar ik inmiddels wel fan van ben geworden. Want ik ontmoette daardoor zulke bijzondere mensen!

Er werden eigen ervaringen gedeeld, die mij weer inspireerden om nieuwe onderwerpen aan te snijden, en ook door te gaan vanwege ook de (h)erkenning die mijn lezers er uit haalden.

Ook van hulpverleners kreeg ik reacties, zeker als ik weer eens even een korte break aankondigde, dat zij het toch wel jammer zouden vinden als ik zou stoppen.


Ook anderen die al veel betekent hebben in de aanpak van huiselijk geweld, zoals Sander van Arum en Sietske Dijkstra, namen persoonlijk contact met mij op. Met de laatste en samen met ervaringsdeskundige Hameeda Lakho ontwikkelden we de cursus Professionele en persoonlijke moed. Inmiddels heb ik een behoorlijk (grotendeels) online netwerk van deskundigen waar ik ontzettend veel van leer. Van onschatbare waarde.

Ik kwam op vele plaatsen door heel Nederland en zelfs op Aruba!

Ik leerde omgaan met ophef. Vanwege een blog die niet bij iedereen in goede aarde viel (Veilig Thuis is een probleem? Wat?)

Omgaan met weerstand? Ook dat kwam zeker voor. Bijvoorbeeld een (aanvankelijk) boze reactie op het feit dat ik mij uitspreek als voorstander van de Meldcode Huiselijk Geweld en Kindermishandeling. Maar ook omdat ik me ondersteunend opstel ten aanzien van de lastige positie van hulpverleners, die het ook maar te doen hebben met wat zij weten en wie zij voor zich krijgen. Agressie richting hulpverleners en ondermijnend gedrag zijn helaas echt veel voorkomend.

Ik leerde omgaan met mijn eigen belemmerende overtuigingen ten aanzien van mijn zichtbaarheid. Want wie ben ik nou, als niet ervaringsdeskundige, om mij zo uit te spreken over dit nare onderwerp? Met als hoogtepunt het afgelopen jaar mijn TEDxTalk waarin ik mijn eigen emotioneel beladen verhaal deel als motivatie om mij voor slachtoffers van huiselijk geweld in te zetten.  Hij is inmiddels al meer dan 2000 keer bekeken!

Op dat moment heb ik zo’n intense motivatie mogen ervaren. Het was een magisch moment te mogen ervaren dat het aansnijden van een onderwerp als huiselijk geweld zoveel positieve emoties los kon maken. Iets wat ik vanachter mijn beeldscherm tijdens het schrijven van mijn blogs nooit kon ervaren, is hoeveel positieve impact het bespreekbaar maken van huiselijk geweld kan hebben. En een enorme kans om dit taboe voor het voetlicht van vele omstanders te brengen, en hen bewust te maken, zonder dat zij het zelf op hebben gezocht. Ik heb geleerd dat het spreken op een podium daar een uitstekend middel voor is.

 

Al deze lessen hebben gemaakt dat ik nu met meer zelfvertrouwen aandacht vraag voor de aanpak van huiselijk geweld. Dat ik duidelijker durf te zijn. En dat ik nog beter weet waarom ik doe wat ik doe. 

 

Ik vier geen feest na 5 jaar bloggen en mooie ervaringen. In de afgelopen 5 jaar zijn er te vaak schrijnende situaties in de media gekomen waarbij je je kon afvragen hoe het kon dat niemand lijkt te hebben ingegrepen. Hoe kan het dat situaties zo lang blijven bestaan?

Ik ga door omdat ik wil dat je je niet meer af hoeft te vragen ‘hoe’ het komt dat niemand iets lijkt te hebben gedaan. Maar dat jij ook weet wat je wél kunt doen als je zelf zo’n situatie ziet of meemaakt van dichtbij.

Over 5 jaar is mijn zoon 10 en mijn dochter 13. En gelukkig slapen zij beiden inmiddels als een os. Maar ik wil dat zij én hun generatiegenoten een toekomst hebben waarin het veel vanzelfsprekender is dat je hulp vraagt en krijgt bij huiselijk geweld. Dat je geen oordelen over je heen krijgt als je hulp vraagt. Dat je geloofd wordt. En dat je je veilig kunt uiten en gesteund wordt. Maar ook dat het vanzelfsprekend is dat je in actie komt als je zelf een vermoeden hebt van huiselijk geweld.

Mijn missie lijkt nog wel sterker te zijn geworden, dus wil ik nog meer impact genereren door te spreken op events, congressen, voor bedrijven en andere organisaties. Op social media, LinkedIn en op Instagram (leuk als we daar connecten!) en door ook door te gaan met bloggen!  Wie weet nog wel 5 jaar…

 

Volg jij mijn blog al een tijdje? Dan ben ik heel benieuwd welke blog jou bij is gebleven en waarom. Heeft het iets voor jou betekent en wat heb je er aan gehad? Je zou mij er een enorm plezier meer te doen als je mij dit laat weten. Je kan mij mailen via info@kirstenregtop.com. Maar hieronder mag je ook een reactie achterlaten natuurlijk! Alvast bedankt!

Wil je mijn TEDxTalk terugkijken? Dat kan nog steeds, bekijk daarvoor de video hieronder.
Wil je meer context over het drie muren model? Vraag dan hier het gratis E Book aan: How one conversation can have an impact on stopping domestic violence 

 

 

 

 

Help! Mijn grootste uitdaging voor het komende jaar…


Help!

Je zal het mij niet snel horen roepen. Hulp vragen is voor mij de absolute uitdaging nummer 1. En dat is het al heel erg lang. Ik noem het ‘hulpvraaguitstelgedrag’… En wat zou ik daar graag verandering in brengen…

Het gaat me niet altijd slecht af hoor? Ik heb het afgelopen jaar vaak professionele hulp gevraagd…  Businesscoaching (Anneke Krakers, absolute aanrader), Spreekcoaching (Henriette Sloot en Lisa Portengen), mijn financiën bijhouden (ok, daar ben ik net mee gestart, dus dat hou ik nog even voor mezelf). Op een of andere manier heb ik daar geen moeite mee. Wellicht omdat ik er in investeer?

 

Het gaat om de kleine dingen in het dagelijkse leven, maar ook grote vraagstukken waar ik mee worstel. Ik houd het vaak lang voor mezelf. En eigenlijk te lang. Wat ik weer merk doordat ik er last van krijg.

Spanning, stress. En soms zo’n aha ervaring als iemand iets benoemd waardoor ik denk, waarom heb ik er niet eerder aan gedacht om jou te vragen! (Waar ik mezelf vervolgens weer voor op mijn kop geef…)

Een voorbeeld uit de categorie klein onschuldig leed als gevolg van ‘hulpvraaguitstelgedrag’… Afgelopen zomer waren wij aan het kamperen in Frankrijk. Heerlijk relaxte kleine camping met allemaal gezinnen met kleine kinderen (dat vinden wij in onze situatie relaxt ;-). Als de kinderen aan het spelen waren letten de ouders niet alleen op hun eigen kroost, indien nodig werden ook de andere kinderen getroost, aangesproken of betrokken bij de avonden voetballen op het veld. Heel gemoedelijk.

Tot het moment dat ik met mijn vaat in de afwasteil en mijn theedoekje nonchalant over mijn schouder naarstig op zoek ging naar het afwasmiddel… Achter het kleine kabinetje zoeken, in de tentzakken, de toilettassen werden omgekeerd, nergens te bekennen. Het kon niet anders dan dat we hem bij de vorige afwasbeurt vergeten zijn in het toiletgebouw. In vlotte pas daar maar eens polshoogte nemen. Maar helaas…

Dit ene kleine momentje was verantwoordelijk voor een flinke dosis reflectie. Gecreëerd doordat de enige oplossing was… Afwasmiddel lenen bij de buren. Oftewel hulp vragen!

Hoe moeilijk kan het zijn…

En toen kwamen de eerste symptomen van mijn ‘hulpvraaguitstelgedrag’ om de hoek kijken… Zweet brak me uit. Ik schaamde me een beetje, voelde me lullig. Hoe kan het dat zo iets ‘onbenulligs’ mij in verhouding zoveel deed? Vind ik het dan echt zo lastig om hulp te vragen?

En inderdaad, ik vrees dat ik dit een van de grootste uitdagingen in mijn leven vind.

Hoe krom is het dat juist ik, die er enorm veel voldoening uit haalt om juist anderen te helpen bij hun vragen, hen aanmoedig om dit juist vaker te doen, dit zo ontzettend lastig vind?

Ik kan het natuurlijk wel verklaren aan de hand van de lessen op school: eerst zelf proberen en daarna vragen als je er niet uit komt. Of aan de hand van teleurstellingen, mensen in vertrouwen nemen en dat vervolgens geschaad is. Omdat ik voel dat iemand er iets voor terugwil. Of omdat ik soms gewoon stinkend eigenwijs ben en mijn eigen pad wil bewandelen.

Het komende jaar moet ik maar op hulp-vraag les. Nouja, in ieder geval wil ik vaker om hulp gaan vragen en het niet zo lang uitstellen. Omdat hulp vragen ook zo ontzettend kan verrijken. Mooie inzichten kan brengen. Andere perspectieven op kwesties kunnen aandragen. En ik daarmee hoop meer impact te kunnen genereren…

Ik ben al begonnen met meer hulp vragen en ook aanvaarden. Ik hoop dat het uiteindelijk net zo goed zal bevallen als toen ik de buurman om de afwasmiddel vroeg en die met een vriendelijke glimlach aangereikt kreeg.

Je zal mij nog steeds niet snel “help” horen roepen, maar met een concrete vraag klop ik graag bij je aan. Hopelijk sta jij daar dan ook voor open. En als je ook last hebt van ‘hulpvraaguitstelgedrag’, mag ik je dan ook uitdagen om daar verandering in te brengen?

Samen kunnen we echt een verschil maken bij de aanpak van huiselijk geweld, daar is alle hulp van de wereld bij nodig!

 

 

Sinds afgelopen maand sta ik in het sprekersbestand van ZijSpreekt. Trots op deze nieuwe stap in het doorbreken van taboes rond de aanpak van huiselijk geweld. Graag kom ik naar jouw bedrijf toe of jouw congres om de deelnemers te inspireren om een moeilijk onderwerp als huiselijk geweld bespreekbaar te maken, actie te ondernemen en vooral elkaar tot steun te kunnen zijn.

 

Ode aan jou


Dit is mijn ode aan jou.

Omdat jij ziet dat iemand het moeilijk heeft.

Omdat jij merkt dat er iets aan de hand is.

Omdat jij ziet dat iemand zichzelf niet meer is.

Omdat jij merkt dat de ander veranderd is door die nieuwe relatie, de toekomst niet meer zeker lijkt en een schim is van zichzelf.

Omdat jij ziet dat de manier waarop mensen met elkaar praten niet ok is. Aan de lichaamstaal, aan de woorden.

Jij hoort, ziet en voelt dit.

 

Dit is mijn ode aan jou.

Omdat jij meer wil betekenen in deze wereld.

Omdat jij voelt dat er meer mogelijk zou moeten zijn.

Omdat jij liefde voelt, veiligheid en warmte,

en jij je ervan bewust bent dat dit niet voor iedereen vanzelfsprekend is.

 

Dit is mijn ode aan jou.

Omdat er iedere keer een siddering door je heengaat als je haar op het schoolplein ziet staan.

Omdat je met zorgen naar bed gaat of het bij je buren deze nacht rustig blijft.

Omdat je buikpijn krijgt van het horen van de roddels op je werk over jouw collega, maar niemand iets doet.

Omdat er iemand is die jou misschien wel in vertrouwen heeft vertelt dat het thuis goed mis is.

En omdat jij wat wil doen maar daar misschien niet de woorden voor weet te vinden.

 

Dit is mijn ode aan jou.

Omdat ik weet dat je aandacht en empathie voelt, maar soms echt niet kan bevatten wat je denkt te zien.

Omdat jij niet zeker weet waar je goed aan zou doen.

Omdat jij iemand geen pijn wil doen,

maar diegene oprechte liefde en vrijheid gunt.

 

Dit is mijn ode aan jou.

Omdat het je niet loslaat en je vasthoudt, soms tegen beter weten in.

Omdat je voelt dat het niet om jou gaat.

Omdat je iedere keer vreest hoe je de ander een volgende keer aan zal treffen.

Omdat je wakker kunt schrikken van de vraag of je wel genoeg hebt gedaan.

Maar jij het verlangen hebt met een gerust gevoel naar bed te kunnen gaan, omdat je weet dat je er alles aan hebt gedaan wat in jouw macht ligt.

 

Dit is mijn ode aan jou.

Omdat ik wil dat je kunt vertrouwen op jezelf en jouw liefde.

Omdat ik wil dat je kunt vertrouwen op deze krachtige bron om de ander weer te laten stralen.

Omdat ik wil dat je iemand zijn eigen pad kunt laten bewandelen, met de wetenschap dat jij er altijd voor hem of haar zult zijn.

In 2020 mag jij vertrouwen op jezelf en je eigen oprechte bedoelingen.

De ander mag kwaad worden, verdriet hebben, angstig worden. Het laat jou er niet van weerhouden om een verschil te kunnen maken.

Als jij klaar staat, als het zover is, dan wordt dat gevoeld. Diep vanbinnen.

En kan jij wellicht het beslissende zetje geven wat iemand nodig heeft.

 

In februari van dit jaar bestaat mijn blog 5 jaar. Voor mij is dat geen reden voor een feestje. Zo lang huiselijk geweld het grootste geweldsprobleem is van onze samenleving én er angst blijft bestaan om het bespreekbaar te maken voel ik de noodzaak om door te gaan.

Ik ben er van overtuigd dat het nodig is om te blijven agenderen, om de naasten, de omstanders, de collega’s te motiveren om hun zorgen uit te spreken. Want als ook jij de moed weet te vinden, de woorden weet te vinden en de vastberadenheid om er voor de ander te zijn en het bespreekbaar maakt, zullen we echt een groot verschil kunnen gaan maken.

Ook in 2020 wil ik er voor je zijn, je moed laten vinden om het gesprek aan te gaan, je helpen om je woorden te vinden, je gerust stellen. Zodat jij weet dat je genoeg hebt gedaan, alles hebt gedaan wat je kon doen. En er op kan vertrouwen dat jouw oprechte intentie gevoeld wordt door degene waar over jij je zorgen maakt.

Start 2020 goed en vraag nu mijn e-book aan: In een gesprek een positieve invloed hebben op huiselijk geweld.

Ja, ik wil het E Book ontvangen  

Of informeer naar mijn lezingen over het bespreekbaar maken van huiselijk geweld.