Gratis E-Book Maand van de meldcode 2017

 

De Maand van de Meldcode zit er alweer op! Oktober was een maand die boordevol stond van de blogs, gastblogs en natuurlijk de gratis Mini-cursus Beter signaleren van huiselijk geweld. Een heel intensieve maand dus, ook voor mij persoonlijk.

Deze maand heb ik namelijk ook de train-de-trainer van Trainers Huiselijk Geweld afgerond waardoor ik nu officieel certificerend trainer ben. Opgeleid om mooie trainingen op maat aan te kunnen bieden. Een mooie stap om nog meer van waarde te kunnen zijn vanuit mijn bedrijf.

Maar wat betreft de Maand van de Meldcode; het was heel mooi om te zien hoeveel mensen de blogs lazen en deelden. Ondanks dat ik zelf niet zoveel tijd had om ze goed voor het voetlicht te brengen. Samen doen we het uiteindelijk en het was mooi om te zien hoe het vragen van aandacht voor de Meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling op jullie steun kon rekenen!

De mini-cursus

De mini-cursus was een nieuw initiatief. Spannend dus hoe deze zou verlopen. Ruim 60 deelnemers hebben mee kunnen doen aan de cursus. Van een van de deelnemers, Sophia, kreeg ik de volgende reactie terug, ik deel hem graag met je:

  • “Heldere, korte filmpjes.
  • Mooi opgebouwd qua thematiek.
  • De spiraal van geweld maakt het proces inzichtelijk.
  • De cursus draagt echt bij aan bewustwording: zowel over mijn eigen houding als over hoe het voor de ander is om er wel of niet over te praten.
  • Wat mij het meeste is bijgebleven is jouw heldere uitleg over het verschil tussen schuld en schaamte.

Gelukkig heb ik in mijn nog korte carrière tot nu toe niet met huiselijk geweld te maken gehad, maar ik denk zeker wel iets te hebben aan jouw mini-cursus als ik ooit een vermoeden heb van huiselijk geweld. Ik heb van elk filmpje voor mezelf een korte samenvatting gemaakt als reminder.”

Bedankt voor je mooie reactie Sophia!

De mooie reacties hebben gemaakt dat ik besloten heb de gratis mini-cursus begin 2018 nog een keer beschikbaar te stellen. Dus mocht het je nu niet gelukt zijn hem te volgen, dan kan het dan alsnog!

Het E-Book Maand van de meldcode

Net zoals ieder jaar publiceer ik na afloop van de Maand van de Meldcode en E-Book waarin alle blogs gebundeld zijn. Ook dit jaar weer en ik doe hem je dan ook graag cadeau.
Je kan hem aanvragen door hieronder op de button te klikken

Ja, ik wil dat E-Book

Om de Maand van de Meldcode goed af te sluiten geef ik donderdag 9 november om 20.30 uur nog een webinar over het afwegingskader. Dat doe ik via Facebook LIVE. Tijdens de Facebook LIVE licht ik meer toe over de wijzigingen in de wet Meldcode en kan je je vragen rechtstreeks aan mij stellen! Ik wil je van harte uitnodigen daar bij te zijn! Like de Facebook pagina Huiselijk Geweld en Social Work zodat je er bij kunt zijn. 

Bedankt voor het meedoen en meelezen tijdens de Maand van de Meldcode! Ik hoop dat ik jou en je collega’s heb geprikkeld om weer even iets meer aandacht te besteden aan de Meldcode. Mocht je naar aanleiding hiervan vragen hebben, schroom dan niet om mij een mailtje te sturen zodat we even persoonlijk contact kunnen hebben.

groetjes,

P.s. Wil je een workshop volgen waarin je handvatten krijgt om steviger te staan bij hulpverlening in huiselijk geweld situaties? Doe dan mee aan de workshop ‘Huiselijk Geweld; je eigen perspectief’ op woensdag 29 november op een mooie lokatie in Apeldoorn. Meer informatie lees je hier: Huiselijk geweld; je eigen perspectief

Stap 4: Risico’s te laat in beeld?

Vorig jaar deed ik een heel mooi interview met Sander van Arum, mede-ontwikkelaar van het triage instrument van Veilig Thuis en onderliggend visie document. Sander bracht mij van mijn stuk door niet te spreken van risicotaxatie maar veiligheidstaxatie. Een wezenlijk verschil voor hoe jij invulling geeft aan deze stap van de Meldcode. Ik vond dit zo waardevol dat ik dit jaar met jou doorneem wat het verschil is en hoe jij dit in kunt zetten tijdens de stappen van de Meldcode.

Risico’s te laat in beeld?

De Meldcode kenmerkt zich natuurlijk door de vijf stappen waar het uit bestaat. Toch geeft de Meldcode geen dwingende volgorde van het doorlopen van deze stappen. Je kunt stappen heen en terugzetten, soms een stap overslaan als de situatie dat vraagt (daarvoor verwijs ik je ook graag even naar een eerdere blog over de werking van de Meldcode bij huwelijksdwang en achterlating). Ik ben van mening dat risicotaxatie op een laat moment binnen de Meldcode aan bod komt. Risicotaxatie kan jou namelijk heel goed helpen om een situatie verder te kunnen exploreren.

Als je bekend bent met Risico-taxatie instrumenten zoals de LIRIK, CARE of de ARIJ dan weet je dat deze heel uitgebreid zijn. Zeker wanneer je een gesprek voorbereid met ouders over de zorgen (stap 2) kan je deze heel goed erbij pakken om te kijken of je voldoende gesproken hebt over de veiligheidssituatie binnen het gezin om vervolgstappen te kunnen bepalen. (Noot 1)

De weging van de risico’s zouden dan ook doorlopend in contact op goede feitelijke grond plaats kunnen vinden op het moment dat je weet welke vragen je kunt stellen in gesprekken met je cliënten. Ze kunnen richting geven, als zij niet als diagnostisch instrument ingezet worden.

Verschil tussen veiligheidstaxatie en risicotaxatie

Bij veiligheidstaxatie stel je andere vragen dan wanneer het gaat om risicotaxatie. Het wordt concreter omdat het om directe veiligheid gaat.  In het afwegingskader, zoals deze als basisdocument is opgesteld is daarover meer terug te lezen, hoe concreet dit is. Volgende week kom ik daar nog verder met je op terug.

Veiligheidstaxatie gaat over het nagaan of er sprake is van een actueel of direct dreigend gevaar. Risico’s kunnen er te over zijn, de zorgen kunnen heel groot zijn, maar dat zegt niks over de huidige veiligheidssituatie. Daarvoor is het nodig dat je concreet ingaat op wat je ziet aan onveiligheid.

Bestaat de kans dat geweld letsel of de dood tot gevolg heeft? Is er sprake van seksueel geweld? Zijn er kinderen die de kans lopen op blijvende schade? Hoe zie je dat, waar baseer je dat op? Vragen die binnen de veiligheidstaxatie beantwoord moeten worden.

Veiligheid eerst, daarna werken aan herstel

De visie die hier aan ten grondslag ligt is dat je dat wilt kunnen doen wat de directe veiligheid kan vergroten. Bovendien zijn mensen vaak pas goed in staat om aan hun situatie te werken op het moment dat zij zich langere tijd veilig voelen. Daarnaast zijn de situaties van structurele en ernstige onveiligheid belangrijke veroorzakers niet alleen van fysiek letsel, maar juist ook van langdurige psychische schade.

We zullen dus eerst moeten kijken hoe het gezin de directe veiligheid kan herstellen en wie daaraan kan bijdragen, voordat echt stappen gezet kunnen worden in de structurele veiligheid binnen het gezin.

Kortom: risicotaxatie kan jou richting en handvatten geven als je als uitvoerend medewerker bent. Veiligheidstaxatie geeft jou zicht op urgentie en concrete handvatten wat jij, maar vooral jouw cliënten kunnen doen om de veiligheid binnen het gezin te vergroten. En veiligheid komt altijd eerst.

(Noot 1): Op risicotaxatie instrumenten moet je wel getraind worden om ze te kunnen duiden, raadpleeg daarvoor je gedragswetenschapper of overleg met Veilig Thuis)

Gastblog: In gesprek met de professional

Superleuk vond ik het, toen Kirsten mij vroeg om een gastblog te schrijven voor de Maand van de meldcode. Totdat ik ging beginnen. Want toen wist ik het ineens niet meer. Ik bleef steken in feiten en rijtjes over waar je huiselijk geweld aan herkent. Waar die blokkade vandaan kwam, werd me snel duidelijk: ik wilde het vooral goed doen.

Ellen Vermeulen, foto Judith Keessen

Jullie, de lezers, zijn professionals. Dan ligt de lat dus hoog, was mijn gedachte. Want wat kan ík nog toevoegen aan alles wat jullie al weten? Toen ik me bewust werd van die overtuiging, voelde ik al meer rust. Ik hoefde mezelf niet te vergelijken met anderen en te voldoen aan een verwachting (die waarschijnlijk alleen maar vanuit mezelf kwam). Ik hoef alleen maar mezelf te zijn en te schrijven vanuit mijn hart: ‘wat had ik toen prettig gevonden in het contact met een hulpverlener?’

Dit is geen blog met feiten en theoretische modellen. Maar gewoon van mens tot mens.

En laat dat nou net de kern zijn van wat ik jou wil meegeven: contact van mens tot mens. Van hart tot hart. Niet van professional tot cliënt. Het klinkt logisch en simpel want je werkt toch al vanuit empathie voor de ander? Anders was je geen hulpverlener geworden. Het meeleven en willen helpen zit al in je.

En toch… is het onbewust niet zo dat je naar ‘een case’ toe gaat? Zeker als je dit werk al langer doet. Je hebt het vaker meegemaakt je vindt het niet meer zo spannend. Je weet inmiddels wel wat je wel of niet moet zeggen.

Of je begint net als hulpverlener en je weet eigenlijk niet hoe je moet beginnen over huiselijk geweld. Stel dat je iets verkeerd zegt. Dan ga je vanuit je kennis en je hoofd je werk doen. Heel goed en noodzakelijk om die kennis te hebben natuurlijk, maar laat de basis je hart zijn.

Heel eerlijk: ik kan me goed voorstellen dat mensen mij toentertijd geen kwartje waard zouden vinden. Dat vond ik tenslotte zelf ook. Alle leven was uit mij. Emotioneel dood. Fysiek vermagerd en uitgeput. Mentaal afgebroken. Toch was mijn ziel niet weg. Het was nog een heel piepklein vlammetje vanbinnen wat verlangde naar geluk en naar vrijheid. Het verlangen was bijna niet te herkennen doordat het zo diep achter die muur van angst verstopt zat. 

Letterlijke angst om geslagen en vernederd te worden. Ook angst om veroordeeld te worden door anderen en bekeken te worden als zielig, als onbekwaam, of als asociaal.

En dan komt er een hulpverlener. Iemand die in de ogen van een gezin met diverse problemen, alles voor elkaar heeft. Iemand die alles op een rijtje heeft en vooral iemand die de macht heeft om de kinderen af te pakken.

Er zijn al zoveel problemen om je druk over te maken en dan komt er ook nog iemand van het wijkteam ‘controleren’ of het echt allemaal wel goed gaat. Jij gaat daar natuurlijk helemaal niet met die intentie of gedachte naar toe, maar voor een gezin voelt het wel zo.

Daar sta je dan met je lijstje met lijstje met signalen en risicofactoren die je met je cliënt mag gaan bespreken. Voel je de onzichtbare muur die er al is voordat je überhaupt in gesprek bent?

Natuurlijk doet zo’n gezin er alles aan om die problemen te verbergen. Totdat je het vertrouwen hebt. Dan laten ze de muur langzaam zakken en kun je dichterbij hun kwetsbaarheid (problemen) komen. En dat is niet makkelijk. Je zult daarin geduld moeten hebben. Het werken vanuit je hart, zal je zeker helpen. Als je dat doet, heb je interesse voor de mens achter de problemen waar je voor komt.

Vind dat kleine vlammetje, dat stukje hoop en vertrouwen wat ergens verstopt is. Laat merken dat je in ze gelooft en ze het te boven kunnen komen. Vraag dus ook naar andere dingen die ze bezighouden buiten de problemen. Daar groeit het vlammetje van. En vertel soms iets over jezelf. Laat zien dat jij ook een mens bent achter de professional. Geef niet te snel op. Wees geduldig.

Vanuit je hart contact maken betekent niet dat je iemand alleen maar zacht en voorzichtig benaderd. Het betekent: voel wat de ander nodig heeft. Geef niet alleen wat de ander prettig vindt maar wat nodig is. Dat is een verschil.

Als je vanuit je hart contact maakt, mag je ook confronterend zijn. Ook dat is soms nodig om die muur te breken. Niet fijn om te doen, maar wel in het belang van je cliënt.

Als ik in een lezing vertel wat sommige mensen tegen mij zeiden, dan reageren hulpverleners heel verbaasd: ‘dat zeg je toch niet?’ Totdat ik vertel dat dat nou net hetgene was wat ik nodig had. De opmerking waardoor ik weer ben gaan denken. De opmerking waardoor ik uiteindelijk de kracht vond om het anders te gaan doen.

…Wanneer je vanuit je hart contact maakt, kun je eigenlijk niets fout doen

Liefs, Ellen

Wanneer je meer tips wilt om echt contact te maken met je cliënt, boek dan een workshop. Kirsten en ik hebben een gave workshop ontwikkeld en passen die zo nodig aan jouw behoefte aan.